บางทีคนเราก็ต้องทำอะไรที่ฝืนความรู้สึกตัวเองนะ

มันเกิดมาจากว่าพรุ่งนี้มีงานสัมมนาความก้าวหน้าthesisของพวกรุ่นพี่

แล้วก็บอกให้นิสิตระดับบัณฑิตศึกษาต้องไปทุกคน

มันก็ไม่แปลกอะไรกะเวลาแค่ 2 วัน สำหรับคนที่ไม่มีธุระอะไร มันก็คงบังคับกันได้

แต่คราวนี้ทำไมรู้สึกไม่ค่อยอยากไปก็ไม่รู้

พอจะเข้าใจความรู้สึกของคนหลายๆคนแล้วล่ะ ว่าเวลาที่ภาคมีงานแต่บางทีไม่อยากมา

ก็ไม่รู้ว่าเหตุผลของแต่ละคนเป็นยังไงนะ

แต่ของเราก็แค่รู้สึกไม่อยากไป ขี้เกียจ ทำไมต้องไปด้วยวะ

ไปก็ไม่ค่อยได้อะไร มันก็เหมือนๆเดิมกะทุกปี

ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ติดอะไร ก็แค่ไม่อยากไปเฉยๆ

เมื่อก่อนเราไม่ใช่คนแบบนี้แน่ๆ ยังไงก็ต้องไป ไม่มีธุระก็จะไปมหาลัย

แต่ทำไมตอนนี้เราเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้นะ

หรือเพียงแค่รู้สึกว่าที่มหาลัยเราไม่มีเพื่อน

ตอนนี้เรารู้สึกแบบนี้จริงๆ

ตอนนี้เหมือนมีเพื่อนแค่เพียงคนเดียว

คนที่เราสามารถคุยได้ทุกอย่าง

แต่.....ตอนนี้เรากำลังจะเสียเพื่อนไปอีกคนหรอ...

ตอนนี้ไม่รู้หรอกนะว่าจะทำยังไง

แค่คนที่เคยมีเพื่อน แต่ตอนนี้เหมือนไม่มีใครซักคน

ใครจะมาเข้าใจบ้างวะ ว่าเราจะรู้สึกยังไง

ไม่มีใครเข้าใจหรอก...

ช่างมันเหอะ....

การที่เราใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข ก็ไม่รู้จะอยู่ไปเพื่ออะไร...

เพื่อนเก่า...ก็แยกย้ายกันไป อย่างมากก็โทรมาชวนไปเที่ยว(โดยเฉพาะช่วงสอบ)

เพื่อนใหม่...มันก็เป็นสังคมของเค้าเราก็ไม่สามารถก้าวเข้าไปได้หรอก

แค่รู้สึกเหมือนไม่มีเพื่อนเฉยๆ ช่างแม่งเหอะ...

แล้วก็คงไม่มีใครมาเข้าใจด้วย

 

คำถามที่ไม่เคยเกิดขึ้นในสมอง แต่ทำไมวันนี้ต้องมาคิดว่า.. ทำไมต้องไปด้วยวะ

 

พอดีช่วงนี้ได้ไปอ่านเจออะไรมานิดหน่อย ก็เลยอยากจะเขียนอะไรบางอย่างลงในบลอก

แค่เรารู้สึกว่าเราเป็นคนไม่เห็นคุณค่าในตัวเองเลย(ซึ่งมันอาจจะไม่มีจริงๆก็ได้) แต่เราก็ไม่ค่อยเห็นคุณค่าในตัวผู้อื่นเช่นกัน

เหมือนเป็นคนไม่ค่อยรักตัวเอง มันก็เลยทำให้เรารักคนอื่นไม่เป็นเช่นกัน

ไม่เคยมองว่าตัวเองเก่ง แต่ก็แทบไม่เคยมองว่าคนเก่งเลยเช่นกัน(ยกเว้นแม่งเทพจริงๆ)

มันทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้ด้อยกว่าคนอื่น แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น เก่งกว่าคนอื่นเหมือนกัน

มันก็เลยไม่เคยมีความคิดจะทำให้ชีวิตดีกว่านี้ หลายอย่างมันทำให้คนเห็นแก่ตัว น่าเบื่อ...

ชีวิตมันก็แค่นี้จะเอาอะไรกันมากวะ แต่ละคนอยากจะได้ดีๆกัน แล้วจะได้ไปทำไม อยู่เหนือคนอื่นแล้วมันเท่นักหรอไง

คนเรามันก็มองคนอยู่ไม่กี่ด้าน หรือเราเป็นคนขวางโลกไปเองวะ

หรือดันรู้อะไรที่คนอื่นรู้ไม่เยอะ หรือผ่านอะไรมาในมุมที่คนอื่นเค้าไม่ผ่านมา

หรือเรามองโลกด้านตรงข้ามกลับคนอื่น หรือสมองเรากลับด้านกันแน่วะ

เราเกลียดความอยุติธรรม เกลียดความลำเอียง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่าเราจะไม่มี

เราห้ามใครทำไม่ได้ แต่เราก็พยายามจะไม่ทำเอง (แต่เวลามีคนลำเอียงเข้าข้างเรา เราก็ไม่ปฏิเสธเค้า ผิดคอนเสปอะไรไปป่าววะ เหอๆ ก็ยังเป็นคนอยู่นี่นา ผลประโยชน์ก็ต้องเอาบ้างวะ)

 

มีคนบอกว่าเราชอบทำตามใจตัวเอง มันก็คงใช่ งั้นจะให้ไปทำตามใจใครล่ะ

ตอนนี้รู้แค่ว่าถ้าอยากทำอะไรก็จะทำเท่านั้นแหละ แค่ไม่ค่อยเดือดดร้อนชาวบ้านก็พอ

การที่เราไม่มีเป้าหมาย ก็ไม่รู้จะทำสิ่งต่างๆไปเพื่ออะไร รู้เพียงแต่ว่าคนอื่นเค้าทำกัน เค้าคิดกันแบบนั้นเท่านั้นก็พอใช่มั้ย

คนที่ไม่คิดเหมือนคนอื่นมันก็อาจทำให้ดูเป็นคนแปลก แต่เราว่ามันไม่ใช่คนผิด

บางทีสังคมมันก็ทำให้คนแพ้ไม่เป็น

ไม่ได้อัพนาน เห็นคนอื่นอัพกัน ก็เลยอยากอัพมั่ง

ปกติเวลากลับไปอ่านบลอกเก่าๆ ก็รู้สึกดีนะ ได้รู้ว่าความรู้สึกของเราช่วงไหนเป็นยังไงบ้าง

ช่วงก่อนหน้านี้มันมีปัญหาบางอย่างที่ทำให้ไม่ได้อัพซะเท่าไหร่

ต่อไปนี้ถ้าอยากเขียนก็จะเขียนแล้วล่ะ

เพิ่งสอบเสร็จไปตัวนึง ก็เหลืออีกตัวนึง

เพราะตอนนี้เรียนแค่ 2 ตัวเอง อีกตัวถอนไปโดยความไม่ตั้งใจเท่าไหร่ แต่ช่างมันเหอะ ผ่านมาแล้ว

การสอบตัวที่ผ่านมา หลายๆคนคงเห็นว่าเราขยันผิดปกติ

ถึงมันจะไม่เท่ากับคนอื่น แต่หลายคนก็ทักว่า คราวนี้อ่านก่อนสอบมากกว่า 1 วัน

ดูตั้งใจกว่าปกติ มันคงเป็นเพราะมีคนพูดว่า เราควรจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้ในตอนนี้ ถึงมันจะไม่ใช่สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุดตั้งแต่ต้น

แต่เราจะได้ไม่ต้องมานั่งคิดว่า ทำไมตอนนั้นเราถึงไม่ทำ ทำไมเราถึงไม่ฯลฯ...

แต่ตอนนี้เราถือว่าทำดีที่สุดแล้วแหละ ไม่ว่าผลจะออกมายังไง ดีหรือไม่ดี อย่างน้อยเราก็ทำดีที่สุดเท่าที่ทำได้ตอนนี้แล้ว

เหลืออีกตัวเดียว ก็ต้องพยายามทำให้ดีที่สุดเช่นกัน

แต่การบ้าน 2 วิชา รวมกว่า 100 ข้อ แสรดดดดดดด ตายแน่ๆๆ

 

ตอนนี้อยากเชื่อในความรู้สึกตัวเอง

ผ่านมาไม่นาน ลดอคติลงไม่ได้จริงๆ

ไม่สามารถเชื่อมั่นในความรู้สึกดีๆได้แล้ว เพราะอะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเชื่อความรู้สึกตัวเอง