veen's profilePOPPY TOPOLOGICAL SPACEPhotosBlogLists Tools Help

Blog


    01 January

    ปีใหม่แว้ววว

    Happy New Year 2007 นะฮะ
    Best Wish for Everyone
     
    ก็ผ่านไปอีกปีสำหรับปีที่รู้สึกว่าชีวิตมีอะไรเข้ามาเยอะมากๆ
    ปีที่รู้สึกวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา
    เรื่องเหตุบ้านการเมือง ก็คงรู้ๆกันอยู่แล้ว
    แต่แค่เรื่องตัวเองก็รู้สึกว่ามันมีเรื่องอะไรมากมายผ่านเข้ามาในชีวิต
    เรียน ป.โท ก็ยังจะเอาตัวไม่รอด ทำตัวแย่กว่าตอน ป.ตรีซะอีก แล้วมันจะรอดหรอวะ
    เพื่อนก็เปลี่ยนกลุ่ม ซึ่ง life style ก็ต่างกะเพื่อนเก่าลิบลับ
    เหมือนทำหลายคนหายไปจากชีวิต แล้วก็รับใครหลายคนเข้ามามีอิทธิพลในชีวิต
    รู้สึกว่าชีวิตมีแต่การเปลี่ยนแปลง
    รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนหนีปัญหา
    กลัวที่จะทำอะไรหลายๆอย่าง
    ไม่กล้าที่จะทำในสิ่งที่ควรจะทำเพราะกลัวจะทำไม่ได้
    ไม่คิดมากกะหลายๆเรื่องทั้งที่ควรจะคิดมาก(หลังจากที่อยู่กับใครบางคนมากเกินไป)
    รู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปจริงๆ หลายๆอย่างอยากกลับมาเป็นคนเดิมจริงๆ
    แต่หลายๆอย่างมันคงถึงเวลาที่จะต้องเปลี่ยนแปลงแล้วล่ะ
    ไม่อยากปล่อยให้มันเป็นเพียงความคิด
    ถ้าทำไม่ได้ จะได้รู้ตัวเองจริงๆซะที(ว่าเป็นบัวใต้น้ำ  เหอๆ)
    ได้ย้อนกลับไปดูบลอกเก่าที่เขียนสิ่งที่จะทำในปีที่ผ่านมา ก็ทำได้เพียงข้อเดียว จาก 5ข้อ
    ปีนี้ก็เลยไม่อยากเขียนแล้ว เขียนไปก็ไม่มีประโยชน์ถ้าไม่ทำ(ได้แต่คิด)
     
    อดีตมันผ่านมาแล้วก็คงย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้
    ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดดีกว่า
    ตอนนี้คงต้องได้รับผลกรรมกับสิ่งที่ทำลงไป
    ทำอะไร ก็คงได้ผลเช่นนั้น
    คง suffer from the consequence
    แต่ก็คงต้องยอมรับกับสิ่งที่มันจะเกิดขึ้นทั้งดี และไม่ดี เพราะเราเป็นคนทำเองทั้งหมด
    ตอนนี้อยากขอให้ตัวเองมีความอดทน มีความพยายามมากขึ้น ไม่หนีปัญหาก็พอ
    เริ่มต้นปีใหม่ กับชีวิตใหม่ๆดีกว่า(ในทางที่ดีขึ้น)
    New year, New Life & Better Life
    จบ....  อยากเขียนเยอะกว่านี้ แต่ก็ไม่อยากเขียน เหอๆ(อย่างง)
     
    ชื่อเพลง/Title : เพื่อนของเราชื่อความเหงา
    ศิลปิน/Artist : ตรัย ภูมิรัตน์
    อัลบั้ม/Album :


    เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
    กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้
    ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายรึดี
    ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน.....เคียงไป
    บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย
    ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ
    มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ
    วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
     
    ไม่รู้ ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่ เหงา ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม

    * อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
    แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

    มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ
    วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
    กอดความเหงาไว้กับใจ

    (ซ้ำ * , *)